که احتمال نماندست ناشکیبا را

زن های عاشق، شباهت عجیبی به هم دارند. غرورشان را بارها می شکنند و هرگز به تمامی دست نمی کشند. حتی اگر اینطور به نظر برسد. می خواهم بگویم هر بار که دخترک از کنارم عبور می کند، هر بار که نگاهش را می دزدد یا بزور سلام و علیک می کند، یا حتی زمانی که توی رودربایستی می ایستد و چند کلمه ای حرف می زند. من آ

برچسب: نویسنده: حسین محمدی تاريخ: چهارشنبه 24 خرداد 1396 ساعت: 13:55

آرام

همه ي عمر به گوشمان مي خوانند كه هرچه زندگي را ساده تر بگيريم راحت تر مي گذرد. فكر مي كنم چيزي كه بيشتر از همه به آن رسيده ام اين است كه ما نه خودِ زندگي، كه خودمان را زيادي جدي مي گيريم. انگار كه مركزيت هستي هستيم و كائنات بايد خدمتمان باشد و هر جور نقد و رفتار خلاف ميل توهين به ساحت مقدس ماست. مي

برچسب: نویسنده: حسین محمدی تاريخ: دوشنبه 22 خرداد 1396 ساعت: 18:00

هر كجا روي وصله ي مني

دريا دادور يك ترانه دارد به اسم شبم تاريك. جزوه ها آنقدر حجيم هستند كه وقت نمي كنم براي استراحت تا محوطه پايين بروم و بيايم. در عوض نشسته ام روي يكي از مبل هاي راحتي بين ميزها و گوشش ميكنم. پاي راستم با ريتم آهنگ تكان مي خورد و هندزفري به گوش لبخند مي زنم. كسي هم فكر نمي كند خلم، اينجا پر آدم هايي ا

برچسب: نویسنده: حسین محمدی تاريخ: يکشنبه 21 خرداد 1396 ساعت: 20:38

دلم كه برايش تنگ مي شود

اگر او پشتوانه و نيروي محركم نبود، اگر او جرات و جسارت من براي برگشتن به دانشگاه نبود، اگر نداشتمش كه بگويد هرچه بشود من هستم، دكتراي لعنتي رها شده را از نو شروع نمي كردم، دو ترمم به چشم بر هم زدني تمام نمي شد و اين روزها را حتماً جاي تلاش براي آينده و اميد داشتن و سرشلوغي نشسته بودم و غصه مي خوردم.

برچسب: نویسنده: حسین محمدی تاريخ: شنبه 20 خرداد 1396 ساعت: 20:15

صبح

نخستين لبخند

نخستين لبخند حقيقي بر لبان كسي بودن

مگر آدمي را بدون آدمي دوام و درماني هست؟

برچسب: نویسنده: حسین محمدی تاريخ: جمعه 19 خرداد 1396 ساعت: 16:07

هست

از صبح تا وقتي چراغ هاي كتابخانه خاموش مي شود سرم را فرو كرده ام توي جزوه ها و مقاله ها و سمينارها. گاهي پشت ميز، گاهي روي آن مبل سبزِ چرمي بزرگ كنار راه پله ها و بعضي وقت ها هم كز كرده روي زمين، گوشه ي قفسه هاي كتاب هاي مرجع. با ساختارهاي شيميايي سر و كله مي زنم. با آنزيم ها و امولسيفايرها. گاهي به

برچسب: نویسنده: حسین محمدی تاريخ: سه شنبه 16 خرداد 1396 ساعت: 3:38

بي گريز

من بوي خاك باران خورده ام، از ياد نرفته ام كه به يادم بياوري...همين جا بوده ام، هميشه، در تمام بادها، باران ها، خاطره ها.

+ نوشته شده در شنبه سیزدهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 18:38 توسط مکث |

برچسب: نویسنده: حسین محمدی تاريخ: يکشنبه 14 خرداد 1396 ساعت: 22:43

خسروا گوي فلك در خم چوگان تو باد

يك اپليكيشني هم توي گوشي دارم كه هم اديتور است و هم براي خاطر رمز دار بودنش جاي خوبي است براي عكس هايي كه نمي خواهي توي گالري نگه داري. تعداد عكسهايش زياد نيست، تقريباً همه را از برم. ديشب بازش كردم كه عكسي از فلاني نشان شميم بدهم كه ناگهان خشكم زد. تمام عكس هايي كه نزديك به يك سال پيش يا شايد هم بي

برچسب: نویسنده: حسین محمدی تاريخ: يکشنبه 14 خرداد 1396 ساعت: 22:43

اليس الله بكاف عبده؟

فقط خسته بود و دنيايي كه تا اين اندازه بي در و پيكر و ظالم است درك نمي كرد. فقط خسته است و فكر مي كند اگر بهتر شدن به معني دو باره داشتن يا اميد تازه نيست بايد گذاشت آنچه مانده هم ويران شود و از دست برود. فقط خسته است و فكر مي كند بدتر نشدن درمان نيست، خودش درد است براي خودش كه تاوان چيزي را پس بدهد

برچسب: نویسنده: حسین محمدی تاريخ: شنبه 13 خرداد 1396 ساعت: 19:26

فردا

بعضي وقت ها هم به حجم جزوه ها و مقالات و سمينارهايي كه تا شب امتحان بايد بخوانم نگاه مي كنم و به خودم دلداري مي دهدم كه لااقل سرم شلوغ تر از آن است كه بخواهم يا بتوانم به چيز ديگري فكر كنم

+ نوشته شده در چهارشنبه دهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 0:4 توسط مکث

برچسب: نویسنده: حسین محمدی تاريخ: شنبه 13 خرداد 1396 ساعت: 19:26

جمع و تفريق

حافظه ي خوبي ندارم. خصوصاً در زمينه ي اعداد و حساب و كتاب. براي همين هر بار كه چيزي مي پرسند بايد حسابم را چك كنم تا بتوانم جوابگو باشم. چند ماه اخير بابت مرتب كم و زياد شدن حسابم و واريز و برداشت هاي مختلف كاملا رشته ي همه چيز از دستم خارج شد. صبح برايم پيغام گذاشته كه موجودي حسابت چرا با چند وقت پ

برچسب: نویسنده: حسین محمدی تاريخ: شنبه 13 خرداد 1396 ساعت: 19:26

لعيا

روز عجيبي داشتم، پر از اتفاق هاي نا معمول. شب، بهتر است بگويم نيمه شب، عكسي از دخترخاله ي پنج ساله ام ديدم. پيراهن سفيد توري پوشيده بود، از همين ها كه به بچه ها ذوق عروس بودن ميدهد. لباس را روي تي شرت سفيد خانه به تن كرده بوده و براي اينكه قدش به آينه ي قدي كنسول برسد دو تا بالش زيرپا گذاشته بود. يك

برچسب: نویسنده: حسین محمدی تاريخ: شنبه 13 خرداد 1396 ساعت: 19:26

عمو

يك چيزهايي را هم نمي شود گفت، آدمها مي گذراند پاي تعارفات معمول. نمي شود توضيح داد فلاني جان، يك عمر داشتنت يك خوشبختي بزرگ بود. اينكه يك عمر مثل كوه پشت من ايستادي. اينكه هميشه حمايتت و حضورت و تشويقت را داشته ام، در هر شرايطي! اينكه در بدترين روزها هم بوده اي، هستي!

+ نوشته شده در شنبه سیزدهم خرداد ۱۳۹۶ساعت 16:39 توسط مکث

برچسب: نویسنده: حسین محمدی تاريخ: شنبه 13 خرداد 1396 ساعت: 19:26

هذيان

بايد بغلت مي كردم و مي گفتم خداحافظ، آدمِ بدون خداحافظي يك عمر بي تكليف مي ماند. امروز كه داشتم حساب مي كردم چقدر وقت لازم است تا وضعيتم را از شش و نيم برسانم به ايلتس هفت يا بيشتر استاد پرسيده بود همه ي اين كتابها را از كجا آورده ام؟ دلم برايت تنگ شده و بدجوري از اين بابت شرمنده ام. براي اينكه تو گ